Un suañu fechu realidá.

Al fin tengo nes manes el mio primer llibru. Gracies a Suburbia ediciones espublizo esti poemariu con tola ilusión del mundu, naguando porque-y preste a la xente y pensando en nuevos proyeutos.

Siempres hai un entamu , espero qu'esti suañu nun seya l'últimu y que depués d'esti vengan munchos más.

El tiempu les fabes

Enxamás hasta agora fici vida nun pueblu y ye agora cuando puedo dicir que soi feliz equí, que nun hai cosa que más me preste que les costumes, la xente y los díes nel pueblín.

Otru cursu más en Navelgas.

Segundu añu que trabayo de maestra, y segundu añu en Navelgas. Yá sabía yo qu'esti pueblín diba ser especial, y asina ye.

Otra vez nel colexu del que marché'l cursu pasáu con llárimes nos güeyos y naguando por volver y equí toi una vez más.

Munchos compañeros d'andances nuevos, otros volvemos a venos :)

Da gustu volver a ver a los neños y eses cares d'allegría.

...

Da gustu sentime parte d'esti pueblu.

Praia das Catedrais

"Depués de too nun tengo más coses qu'aquelles que quiero soñar"

Café-Antón García

Roma non basta una vita.

Fueron munches les veces que cerré los güeyos y quixi que parara’l tiempu, ellí, contigo, col soníu d’esi momentu, camentando que nun viera enxamás coses más maravioses que les que m'arrodiaben.

Xunu, un mes mui “apetecible” pa tolos que tamos en plenu estudiu d’oposiciones.


Sí, la verdá que ye perguapo y bien prestoso ser maestra y ser parte importante de la educación de munchos neños, pero esta carrera de fondu que va depués d’acabar la “carrera maxisteriu” ye lo que munches veces fai que pensemos qu’en realidá esto “ye una casa putes”, y nun se pue ser más finu nestos casos.

Lleguen momentos de falta de sueñu, de malos fumos, de tar malpenes sin vida social, les defenses polos suelos y esa sensación de nun saber nada depués de tar un añu preparando temes y más temes, pero sí, como bien diz una compañera del colexu : “así es la vida” xD.

Muncha suerte a tolos opositores y ánimu, dalgún día tendremos una plaza pa nós, y sinón...d’una mala xubilámonos d’interinos, que bien guapo ye preparar oposiciones ca 2 años, ¿non?  ;)

Pa la mio ayalga.

Suañé que yera capitana del tiempu.

Llevábame la mar navegando nun barcu de papel

 y estiraba’l pescuezu p’alcontrate nes ñubes.

Suañé que’l ríu nun terminaba nun charcu

y que les foles que soplaba esnalaben enriba les muries.

Suañé que yera capitana d’un barcu,

...d’un barcu pirata cargáu d’ayalgues

como ‘l rellume de los tos güeyos de nueche.

Ya esa nueche esperté y vite al mio llau

Navegando nes foles  qu’esnalen

nos besos al aire qu’esparce’l to arume.

Y quixi siguir nel mio barcu de papel,

suañando  ayalgues,

suañando los tos güeyos.

 -Cris M. M-

¿Malos tiempos pa la lírica?

Ye verdá que los qu'escribimos poesía solemos facelo cuando tamos atristayaos (paez una norma xeneral) y como bien me dixo un día una profesora y tamién escritora "ye que cuando tamos contentos préstanos facer otres coses y non escribir".

Fai tiempu que nun escribía, y ye que nun ye na cenciello que salgan les pallabres a bocanaes, pero nun se si tengo la virtú o’l defeutu de que cuando entamo a escribir nun paro.Un versu llama a otru versu y nun momentu apaez el poema. Mio pá diz que vien de familia...y pue que seya verdá, que dacuando salme una sensibilidá especial asemeyada a daquién ;) (y güei nun ye precisamente por tar murnia).

Toi a la espera de poder facer realidá un suañu...ye'l d'espublizar el mio primer poemariu (creo que bien ceo tendremos noticies yá seya pa bien o pa mal ), mientres tanto sigo faciendo la mio pequeña recopilación d'idees, de versos y soníos nos díes atristayaos y nun tanto.


Déxovos el mio primer poema espublizáu en "Lletres lliterariu 2" yá nel añu pasáu.

IVIERNU



Cai la ñeve


cai ente les mios manes,


blanques y fríes; tan fríes como xelu.


Cai nos teyaos d’estes cases,


nos teyaos del alma que


caltién el xorrecer del iviernu


y del tiempu d’agües.






Pel camín esnalen los mios pensamientos


y l’entemez d’imáxenes


qu’alcuentro nellos.






Abellúgome nos recuerdos


delles vegaes nes que xugaba y saltaba


baxo’l mantu blancu,


esti que piso agora,


esti que me terez de fríu nos costaos,

que me nubla los güeyos,

les idees y que me lleva

a tientes al so llau.

Cai la ñeve,

caen les hores…

…eses que nun quiero dexar pasar.

Cristina M.M

Día de les Lletres Asturianes.

Esti Vienres 6 de Mayu celebróse'l día de les Lletres Asturianes .
Siguimos pidiendo la oficialidá y lluchando por ella.
Nun me presta dicir "gallina", préstame dicir "pita" y nun me pruye dicir "niño" apetezme dicir "guah.e"...ye la mio llingua y nun siento vergoña d'ella.

                                                            ¡L'asturianu llingua oficial!

CONCIERTU POLA OFICIALIDÁ